Door Sidney Breidel
We zitten midden in de Keti Koti Herdenkingsmaand. Een maand waarin aandacht wordt gegeven aan de afschaffing van de slavernij, de viering van vrijheid en de doorwerking van een geschiedenis die nog altijd zichtbaar is in onze samenleving. Dat gaat over verhalen van zwarte gemeenschappen, onze gezamenlijke geschieden hun positie in een maatschappij die nog steeds sporen draagt van systemen waarin witte dominantie eeuwenlang de norm was en voor veel mensen nog altijd de maatstaf is.
Juist in deze periode komen de vragen weer terug. Waarom zoveel aandacht voor iets dat zo lang geleden is gebeurd? Waarom niet meer aandacht voor andere gemeenschappen? Waarom dit? Waarom nu? Opvallend genoeg zijn dit vragen die bijna nooit worden gesteld bij andere herdenkingen of historische gebeurtenissen. Maar zodra zwarte geschiedenis centraal staat, lijkt er altijd iets naast gezet te moeten worden. Alsof het niet op zichzelf mag bestaan.
Feitelijk doet het CECD het hele jaar door precies datgene waar om gevraagd wordt. Het CECD werkt met mensen van verschillende culturele achtergronden, leeftijden, religies, subculturen en levensverhalen. Van Black History tot Iftar. Van migratieverhalen tot neurodiversiteit. Van jongerenprojecten tot activiteiten voor ouderen. Culturele educatie en ontmoeting vormen iedere dag de basis van het werk
Toch gebeurt er iets opvallends zodra de aandacht uitgaat naar zwarte geschiedenis. Dan ontstaat vaak een stroom aan whataboutisms. Alsof aandacht voor de ene geschiedenis automatisch betekent dat een andere geschiedenis minder belangrijk wordt. Alsof zwarte verhalen eerst moeten bewijzen dat zij bestaansrecht hebben voordat zij verteld mogen worden
Dat is precies het mechanisme waar deze maand aandacht voor vraagt. Alles wat buiten de traditionele norm valt, lijkt nog altijd extra uitleg nodig te hebben. Alsof er eerst geruststelling moet worden gegeven voordat een verhaal verteld mag worden. Alsof het ongemak van anderen eerst moet worden weggenomen.Maar verandering ontstaat niet door ongemak voortdurend te vermijden. Verandering ontstaat juist wanneer er ruimte is om te kijken naar verhalen die lang onderbelicht zijn gebleven
Daarom blijft het CECD werken vanuit een brede visie op multiculturaliteit. Niet alleen vanuit etniciteit, maar ook vanuit leeftijd, gender, seksuele diversiteit, sociale positie, talentontwikkeling, arbeidskansen en alles wat mensen vormt tot wie zij zijn En daarom blijft er ook een Keti Koti Herdenkingsmaand.
Niet om witte mensen of andere gemeenschappen uit te sluiten. Maar omdat aandacht voor een geschiedenis die eeuwenlang is genegeerd een noodzakelijke stap is naar een samenleving waarin meer verhalen zichtbaar mogen zijn. Een samenleving waarin de waarde van culturele diversiteit aandacht krijgt.
Een samenleving waarin geschiedenis niet wordt weggestopt, maar wordt gebruikt om samen te bouwen. Want erkennen is niet verdelen. Erkennen is de basis van vooruitgang.